İletişim Teknolojileri ve Yalnızlaşan İnsan

Bir zamanlar insanlar mektuplar yazardı. Günlerce beklenirdi, heyecanla zarfın açılması, satır aralarında gizlenmiş duyguların keşfi… Ne kadar da ilkel, ne kadar da yavaşmış! Şimdi her şey çok daha kolay. Mesaj atıyoruz, mavi tik geliyor, görmezden geliniyoruz. İşte teknoloji!

İletişim teknolojileri çağındayız. Herkes her an ulaşılabilir. Sabah kahvaltısında biriyle görüntülü konuşup, öğle arasında başka birine meme gönderip, akşam saatlerinde grup sohbetinde anlamsız “haha”lar atabiliyoruz. Hiç bu kadar çok insanla bu kadar az şey paylaşmamıştık.

Eskiden yalnızlık sokakta tek başına yürümekti. Şimdi kalabalıklar içinde görünmez olmak. Yüzlerce takipçi, binlerce beğeni ama bir kişi yok ki gerçek ses tonunu duymuş olsun. Her şey emojilerle ifade ediliyor. Göz kırpan surat, gülmekten yerlere yatan yüz… Oysa gerçek kahkaha artık sadece dizilerde var. Gerçekteyse “hahaha” yazıp surat asıyoruz.

Akıllı telefonlarımız var ama konuşacak kimse yok. İnternet bağlantımız var ama bağ kuramıyoruz. “Bağlantı yok” uyarısı artık Wi-Fi için değil, insanlar için çıkmalı. O kadar çok çevrim içiyiz ki, kendimizden bile çıkamıyoruz.

İletişim çağında herkes her şeyi söylüyor ama kimse kimseyi duymuyor. Mikrofonlar açık, kulaklar kapalı. Herkes yayın yapıyor, kimse dinlemiyor. En son ne zaman biri gözlerinizin içine bakarak “Nasılsın?” diye sordu? Ama samimi olarak. Filtre olmadan. Kalp emojisi olmadan.

Belki de sorun bizde değil, iletişim teknolojilerinde. Belki de yalnızlık artık bir duygu değil, bir işletim sistemi. Hep açık, hep güncel, ama hiç paylaşılmayan…

İletişimin bu kadar kolaylaştığı bir çağda, bu kadar zor anlaşabilmemiz, herhalde bir teknoloji mucizesi olsa gerek.

l-bayrak

l-bayrak

Eğitimci, araştırmacı yazar...

Makaleler: 423