Kaygı, öğrencilik hayatının görünmez ama hep var olan bir parçasıdır. Sınav öncesi terleyen eller, sabaha kadar dönüp duran düşünceler, geleceğe dair belirsizlikler ve hiç bitmeyen “ya olmazsa?” soruları… Kaygı, zaman zaman hepimizin kapısını çalan, çoğu zaman da evin içinde sessizce dolaşan bir misafir gibidir. Bu yazıda, bir öğrencinin kendi iç dünyasındaki kaygılarla nasıl tanıştığını, onları nasıl anlamaya çalıştığını ve nihayetinde onlarla nasıl bir tür barış imzaladığını anlatacağım.
İlk zamanlarda kaygıyı bir düşman gibi gördüm. Onunla savaştım, bastırdım, yok saymaya çalıştım. Ama ne kadar görmezden gelirsem, o kadar büyüyordu. Her sınav haftasında bedenim bana sinyaller veriyordu: baş ağrısı, mide krampları, uykusuzluk. Bazen sınav kâğıdını elime aldığımda bile bildiklerimi hatırlayamıyordum. O an anladım ki sorun sadece bilgi eksikliği değil, zihnimdeki gürültüydü.
Kaygıyı anlamaya çalıştıkça, aslında onun bana bir şey anlatmaya çalıştığını fark ettim. Kaygı, gelecekle ilgili belirsizlikten korkan bir tarafımın sesiydi. Başarısız olmaktan, yetersiz görünmekten, hayal kırıklığına uğramaktan, sevdiklerimi hayal kırıklığına uğratmaktan korkuyordum. Bunlar insani duygulardı. Kaygı, beynimin beni korumaya çalışmasının bir yoluydu. Tehlikeyi önceden fark etmek istiyordu. Sorun, kaygının varlığı değil, onunla başa çıkma şeklimdi.
Bir süre sonra yeni bir şey denemeye başladım: kaçmak yerine dinlemek. Her kaygılı hissettiğimde, durup kendime şu soruyu sordum: “Şu anda tam olarak neyden korkuyorum?” Bu basit soru, kaygımı somutlaştırmama ve soyut korkularımı şekillendirmeme yardımcı oldu. Bazen bu korku “bu sınavdan düşük not almak” kadar basitti, bazen “gelecekte başarılı biri olamamak” kadar derindi. Ama ne olursa olsun, bir şeyin adını koymak onu yönetilebilir kılıyor.
Sonra rutinler geliştirdim. Her gün kısa yürüyüşler yapmak, nefes egzersizleri denemek, günlüğe birkaç cümle yazmak. Bunlar mucizevi çözümler değil belki ama kaygının kontrolü ele geçirmesine engel oluyorlar. Bazı günler yine kötü geçiyor, yine her şey üstüme yıkılmış gibi hissediyorum. Ama o duygunun geçici olduğunu biliyorum artık. Her kaygı anı, bir geçiş. Her dalga geçip gidiyor.
Bu süreçte en çok fark ettiğim şey, kaygının yalnızca bir “zayıflık” değil, bazen de bir pusula olduğuydu. Gerçekten önem verdiğim şeyler için kaygılanıyordum. O sınav, o proje, o sunum… Hepsi hayatımda anlamlıydı. Kaygının varlığı, aslında neyin değerli olduğunu gösteriyordu. Bu bakış açısı, onunla savaşmayı değil, onunla birlikte yürümeyi öğretti bana.
Kampüste pek çok kişinin sessizce aynı duyguları yaşadığını da fark ettim. Kimse görünürde kaygılı değil gibi, ama hepimiz o belirsizlikle, o beklenti baskısıyla boğuşuyoruz. Kaygılarımızı paylaşabilsek belki yükler hafifler. Çünkü kaygı, paylaşıldıkça utanç olmaktan çıkar, insani bir deneyim haline gelir.
Bugün hâlâ kaygısız değilim. Hiçbir zaman olmayacağım belki de. Ama onunla barış içindeyim. Onu tanıyorum, sınırlarımı biliyorum, gerektiğinde destek istiyorum. Kaygı artık benim için bir düşman değil, yanımda yürüyen sessiz bir rehber. Bazen rahatsız edici, bazen uyarıcı, ama hep hayatın içinden.
Her öğrenci, kendi yolculuğunda bu duyguya farklı şekilde rastlayacak. Ama şunu bilmek önemli: Kaygıyla baş etmek, ondan kurtulmak değil; onu anlamak, dönüştürmek ve onunla birlikte yürümeyi öğrenmektir. Bu, sanıldığından çok daha güçlü bir beceridir.








