Sosyal Medya ve Yalnızlık: Üniversiteli Gençlerde İlişki Kaygıları

Günümüzde sosyal medya, gençlerin hayatlarının tam ortasında yer alıyor. Üniversite yılları ise bireylerin hem kimlik hem ilişki hem de gelecek kaygılarını en yoğun yaşadığı dönemlerin başında geliyor. Bu iki gerçek birleşince ortaya tuhaf bir tablo çıkıyor: Yüzlerce arkadaş, binlerce beğeni, renkli paylaşımlar… Ama derin bir yalnızlık. Özellikle üniversiteli gençler için sosyal medya, bir yandan sosyalleşme ve bağlantıda kalma aracı, öte yandan da ilişki kaygılarını büyüten görünmez bir ayna haline geliyor.

Sosyal medya platformlarında geçirilen saatler, sanıldığı gibi yalnızca “zaman öldürmek” anlamına gelmiyor. Kullanıcılar orada arkadaşlarının, eski sevgililerinin, hatta hiç tanımadıkları insanların hayatlarını adım adım takip ediyor. Özellikle Instagram ve TikTok gibi görselliğin ön planda olduğu uygulamalarda sürekli mutlu, aşk dolu çiftler, eğlenceli kalabalıklar, hayranlık uyandıran tatiller göz önünde. Bu durum, birçok üniversite öğrencisinin kendi ilişkisini ya da ilişkisizliğini sorgulamasına yol açıyor. “Benim neden böyle bir sevgilim yok?”, “Neden böyle tatiller yapamıyorum?”, “Acaba ben sevilmeye yeterince değer biri değil miyim?” soruları, gençlerin zihinlerinde yer etmeye başlıyor.

Öte yandan sosyal medyanın sunduğu filtrelenmiş hayatlar, ilişki beklentilerini de gerçeklikten koparıyor. Her şeyin mükemmel gözüktüğü o karelerin ardında aslında belki de çatışmalar, güvensizlikler ya da sıradanlıklar var. Ancak genç bir zihin için ekranın arkasındaki gerçeği görmek çoğu zaman kolay olmuyor. Bu yüzden üniversiteli pek çok genç, kendi ilişkisi içindeyken bile sürekli bir tatminsizlik hissine kapılıyor. Partnerinden daha romantik jestler, daha “paylaşılmaya değer” anlar bekliyor. Böylece ilişki, karşılıklı güven ve samimiyetin değil, dışarıya sunulacak “ideal çift” imajının arayışına dönüşebiliyor.

Yalnızlık hissi ise başka bir boyutta kendini gösteriyor. Sosyal medya, bireylere sürekli olarak etraflarında büyük bir sosyallik varmış gibi hissettiriyor. Akışta ardı ardına paylaşılan arkadaş grubu fotoğrafları, kutlamalar, kahve buluşmaları, kalabalık eğlenceler… Tüm bunlar üniversite hayatının “olması gereken” hali gibi servis ediliyor. Oysa herkesin yaşam döngüsü aynı değil. Ders yoğunluğu, maddi zorluklar, şehir değişimi ya da kişisel nedenlerle daha içe dönük bir dönemden geçen genç, bu görüntüler karşısında kendini eksik hissedebiliyor. Böylece yalnızlık daha da koyulaşıyor.

Sosyal medyanın ilişkilere etkisi yalnızca romantik boyutla sınırlı değil. Arkadaşlık ilişkilerinde de benzer kaygılar yaşanıyor. Örneğin bir arkadaş grubunun paylaştığı fotoğrafta kendisinin olmaması, gencin aklına hemen “Beni mi dışladılar?”, “Artık beni sevmiyorlar mı?” gibi kaygı dolu sorular getiriyor. Oysaki o buluşmaya rastlantısal nedenlerle çağrılmamış ya da belki de bir anlık plansız bir toplanma olmuş olabilir. Ama sosyal medya bunu dramatik hale getirmekte oldukça “başarılı”.

Üniversite yılları, hayat boyu sürebilecek dostlukların, bazen evliliğe uzanacak aşkların temellerinin atıldığı özel bir dönem. Ne var ki sosyal medya, bu dönemi çoğu zaman tatsız bir rekabet alanına çeviriyor. Kim daha mutlu, kimin sevgilisi daha yakışıklı ya da güzel, kim daha sık dışarı çıkıyor… Oysa gerçek bağlar ekrandan değil, paylaşılan anılardan, destekten, güven duygusundan besleniyor.

Belki de sosyal medya ile kurulan ilişkiye biraz mesafe koymak, bildirimlerin, beğenilerin ötesinde gerçek sohbetlere, göz göze bakışmalara, kahkahalara odaklanmak gerekiyor. İlişki kaygılarını törpülemenin yolu, yalnızca sosyal medyayı daha bilinçli kullanmakla kalmıyor; aynı zamanda insanın kendi değerini beğeni sayılarıyla ölçmekten vazgeçmesiyle başlıyor. Üniversite yılları, sosyal medyadaki etiketlerin değil, kişinin kendi hikayesinin ana karakteri olduğu zamanlar olmalı. Yalnızlık da kaygılar da insan olmanın parçası. Ancak gerçek ilişkiler, tüm bunları daha anlamlı kılan bağlar kurmamıza yardımcı oluyor.

l-bayrak

l-bayrak

Eğitimci, araştırmacı yazar...

Makaleler: 423